مدرسه علمیه حضرت زینب سلام الله علیها آران وبیدگل

روزها گذشت و گنجشك با خدا هيچ نگفت. فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اين­گونه مي­گفت: «مي­آيد من تنها گوشي هستم كه غصه­هايش را مي­شنود و يگانه قلبي كه دردهايش را در خود نگه مي­دارد.»

سرانجام گنجشك روي شاخه­اي از درخت دنيا نشست. فرشتگان چشم به لب­هايش دوختند. امّا هيچ نگفت. خدا لب به سخن گشود: «با من بگو از آنچه سنگيني سينه توست.»

گنجشك گفت: «لانه كوچكي داشتم. آرامگاه خستگي­هايم بود و سرپناه بي­كسي­ام. تو همان را هم از من گرفتي. اين توفان بي­موقع چه بود؟ از لانة محقّرم چه مي­خواستي؟ كجاي دنيا را گرفته بود؟» سنگيني بغض راه را بر كلامش بست. سكوتي در عرش طنين­انداز شد. فرشتگان همه سر به زير انداختند.

 خدا گفت: «ماري در راه لانه­ات بود. خواب بودي. به باد گفتم لانه­ات را واژگون كند. آنگاه تو از كمين مار پرگشودي.» گنجشك در خدايي خدا حيران مانده بود. خدا گفت: «چه بسيار بلاها كه به­واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمني­ام برخاستي.»

اشك در ديدگان گنجشك نشسته بود. ناگاه چيزي در درونش فرو ريخت. هاي هايِ گريه­هايش ملكوت خدا را پر كرد.

                                    زهرا عبداللهيپندهاي قند پهلو، حسين شكرريز، ص 8 - 9